Rustam Bahor, gullar ochilar

Bahor keladi…
Gullar ochilar…
Lekin ayriliq…
Qaytib kelmaydi…

Bahor, gullar ochilar — yo‘llar yashnar yana,
Har tomchi yomg‘irda uyg‘onar eski xotira.
Bir paytlar yonimda kulganing eslayman,
Endi esa izlaring — faqat jim sukunatda…

Shamollar ismimni olib ketar uzoqqa,
Sen esa yo‘q — qaytmaydigan orzudek go‘yo.
Bir kulgu, bir qarash — hammasi ortda qoldi,
Qalbimda qolganing — o‘chmas bir armon bo‘lib…

Gullar ochadi — lekin yurak ochilmaydi,
Bahor keladi — lekin dardim kamaymaydi.
Tabiat kuladi, ichim esa yig‘laydi,
Chunki bu sevgi endi ortga qaytmaydi…

Bahor, gullar ochilar — lekin sen yo‘qsan,
Har go‘zal lahzada sening izing bor hamon.
Qaytmas sevgi bo‘lib qolding yuragimda,
Endi bu tuyg‘u — faqat sog‘inch va armon…

Bahor, gullar ochilar — hayot davom etar,
Lekin ayriliq izlari yuragimni kesar.
Men yashayman… lekin ichimda bir bo‘shliq,
Chunki seni yo‘qotdim — qaytmas sevgi bo‘lib…

Birga yurgan yo‘llar hali ham jim turar,
Har qadamimda xotiralar ortimdan yurar.
Sen kulgan daraxtlar hamon yashil,
Faqat bizning sevgi — kuzday so‘lib qolar…

Ko‘zlarim seni izlar har bahor kelganda,
Balki qaytarsan degan umid bilan yana.
Lekin vaqt o‘tadi — haqiqat o‘zgarmaydi,
Sen ketgansan… qaytmaydigan yo‘llarga…

Balki boshqa yurak seni quchayotgandir,
Balki boshqa qo‘llar seni asrayotgandir.
Men esa eslayman — jim, sokin, ichimda,
Sevgi emas… bu endi abadiy xotira…

Bahor, gullar ochilar — lekin yurakda qish,
Seni yo‘qotgan kun — men uchun eng og‘ir tush.
Bu sevgi o‘tmadi… faqat jim bo‘lib qoldi,
Qaytmas sevgi — endi qalbimda yashar tinimsiz…