Текст песни
Yig‘lama, ona… ko‘z yoshingni artgin,
Temir panjaradan turib senga qarayman jim.
Qilmishlarim ortida ming armonlarim bor,
Bugun tavba qilib, o‘zimni yo‘qotganimni anglayman chin…
Bir paytlar ko‘chalar meni chorlab ketdi,
Yomon yo‘llar yuragimni asta egdi.
Sen “to‘xta” deding, men eshitmadim,
Bugun esa har bir so‘zing yuragimni teshib o‘tadi…
Seni tashlab ketdim — kechirgin, ona,
Baxt izladim, topdim faqat qora dog‘lar.
Qo‘llaringda ulg‘aygan o‘g‘ling edim,
Endi esa temir ortida yig‘layman yolg‘iz tunlar…
Tunlar sovuq, devorlar jim guvoh,
Har nafasim ichimda o‘tadi gunoh.
Bir sajda bilan kechalar o‘tar,
“Parvardigor, kechir” — deya titraydi bu qalb…
Onajon, eslaysanmi bolalik damlarimni,
Bag‘ringda uxlab, eshitgan allalaringni.
Men esa o‘sha mehrni qadrlamadim,
Bugun esa sog‘inib yashayman o‘sha kunlarni…
Yig‘lama, ona… men qaytaman albatta,
Bu qorong‘u kunlar qoladi orqada, vaqt o‘tsa.
Men o‘zgardim — qalbim tavba bilan to‘ldi,
Endi halol yo‘l tanlab yashayman boshqatdan…
Ko‘zlaringdagi yosh — mening eng og‘ir jazo,
Sendan uzoqligim — qalbimdagi bitmas jarohat.
Sen duoda bo‘l — men yiqilmayman,
Onaning duosi — eng katta najot, eng katta himoyat…
Bir kun eshigingni taqillataman yana,
Boshimni egib turaman oldingda, ona…
Bag‘ringga bosgin — kechirgin meni,
Men hali bolangman… yo‘qotma meni yana…
Yig‘lama, ona… men qaytaman albatta,
Bu safar qaytaman pok qalb, toza niyat bilan.
Sening duolaring meni tiriltirdi,
Endi yashayman haq yo‘lda, tavba bilan…
