Rustam Ona Mehri

Tong otmasdan uyg‘ongan, ro‘zg‘or deya shoshilgan,
Farzandining kamolini har nafasda so‘ragan.
Qo‘llarida mehnat izi, ko‘zlarida mehr bor,
Ona degan ulug‘ zotga teng kelolmas bu dunyo.

Bir kun kasal bo‘lsam agar, yonimdan hech ketmagan,
Og‘riqlarim o‘ziga olib, tun bo‘yi ham uxlamagan.
Men kulganim — uning baxti, yig‘lasam qalbi yonar,
Ona mehri dengizlardan chuqur ekan, beg‘ubor.

Dardimni aytmasam ham biladi,
Nigohimdan qalbimni anglaydi.
Barchasi yuz o‘girgan damlarda,
Ona qo‘li boshimni silaydi.

Ona mehri — tuganmaydigan buloq,
Qalbimdagi eng beg‘ubor chiroq.
Men yiqilsam, qo‘limdan tutgan,
Qorong‘ida yo‘limni yoritgan.

Ona mehri — dunyodagi panoh,
Farzand uchun kechirilgan gunoh.
Borlig‘ingiz mening eng katta baxtim,
Onajon, siz — yuragimning taxti.

Uzoqlarga ketganimda yo‘llarimni poylagan,
Eshik tomon har ovozda: "Bolam keldi", deb o‘ylagan.
Men esa band bo‘lib ba’zan qo‘ng‘iroq ham qilmagan,
Ammo onam biror marta mendan mehrin ayirmagan.

Sochlariga qor yog‘ibdi, sezmay yillar o‘tibdi,
Men ulg‘aygan har bir kunda uning umri ketibdi.
Endi bildim, bu hayotda eng bebaho boyligim,
Onamning bir duosidir, onam mening borlig‘im.

Qo‘llaringiz titramasin, ko‘zlaringiz to‘lmasin,
Mening deb chekkan dardingiz endi qaytib kelmasin.
Men bor ekan, xizmat qilib roziligingiz olaman,
Har duoda sog‘lig‘ingiz Yaratgandan so‘rayman.

Ona mehri — so‘nmaydigan bir quyosh,
Uning nuri yuragimga doim yo‘ldosh.
Dunyo menga mingta boylik bersa ham,
Bir duongiz turar undan ham baland.

Ona mehri — hayotimning qanoti,
Har nafasim, har umidim, najoti.
Umringizga umr qo‘shsin Parvardigor,
Onajonim, doim bo‘ling baxtiyor.