Rustam Yurak

Yurak, nega buncha chidab yashaysan,
Har kecha alamni ichingga yutib.
Kulgan ko‘zlarimni baxtli sanashar,
Men esa boraman ichimdan o‘lib.

Yurak, kimga aytay singan holingni,
Kim ham tushunardi jim faryodingni?
Sevganing begona yo‘ldan ketganda,
Kim artar ko‘zingdan qonli yoshlaringni?

Yurak, sen ishonding yolg‘on so‘zlarga,
Pok sevgingni berding sovuq ko‘zlarga.
U esa unutdi bergan va’dasin,
Seni tashlab ketdi og‘ir dardlarga.

Yurak, endi yig‘la, iching bo‘shasin,
Balki bu og‘riqlar bir kun yo‘qolsin.
Ammo ketgan inson qaytmasa hamki,
Undan qolgan yara sendan qolmasin.