Rustam Otamning Armonlari

Otajonim, siz ketdingiz erta,
Ko'nglimda qolib ming armon.
Bir kun kelib baxtimni ko'rsin,
Degandim sizga mehr bilan.

To'y kunimni kutgan edingiz,
Nasib ekan ko'rolmadingiz.
Duo qilib ketgan qo'llaringiz,
Yelkamdan hech tushmadingiz.

Otamning armonlari,
Yuragimda yashar hamon.
Farzandimni bag'ringizga,
Bosolmadingiz, otajon.

Bir bora "bolam" degan ovozingiz,
Quloqlarimda jaranglaydi.
Sizsiz o'tgan har bir bayram,
Qalbimni yana yig'latadi.

Farzandim ham ulg'aymoqda,
Ko'zlarida sizni izlayman.
"Bobom qani?" degan chog'ida,
Ichimda jim ko'z yosh to'kaman.

Qani endi yonimda bo'lsangiz,
Bir duoingiz olsam edi.
Farzandimni bag'ringizga berib,
Baxtimni sizga ko'rsatsam edi.

Taqdir ekan, ortga qaytmaydi,
Umr oqar daryo misoli.
Lekin sizning o'gitlaringiz,
Yuragimning eng zo'r kamoli.

Har sajdada duo qilaman,
Jannat sizga maskan bo'lsin.
Men qilgan har ezgu amal,
Ruhi pokingizga ehson bo'lsin.

Otamning armonlari,
Endi mening armonim ham.
Siz ko'rmagan baxtlarimni,
Ko'z yosh bilan eslayman.

Farzandimga sizni so'zlayman,
Nomingizni asrab yuraman.
Bir kun Jannat bog'larida,
Sizni quchib yig'layman.