Текст песни
Далада жел көне әнді сайрайды
Күн күйдіред, жұлдыз шашар нұрын
Сұлу өмір сүрді, тірідей жандайды
Сүзге – гүл біткен, иілмес бұрын
Бойсұнбады, құстай асқақ, еркін
Ұмтылған биікке, білмейді кісенді
Қазақ шапқын, найзағайдай көрікті
Сөндіре алмай оның жан отын, жігерді
Ермақ батыр – даңқы жер жарған
Қолында қылыш, жүзінде ерлік нұры
Ол көрді онда тұтқын ғана емес
Жердегі еркіндік оты, жануры
Ол тұрды, теңіздегі жартастай
Қауіпке, қасіретке бермеді салмай
Оның көзінде от – өшпес мәңгілік
Ерік күші – айқасқа бермес жалғай
Бойсұнбады, басын иіп емес
Құл болмады, өзін сатпай-ақ
Сүзге – аңыз, жазылмас жара іспеттес
Дала ұмытпас, жер де ұмытпай-ақ
Уақыт зыр жүйрік, кедергі құласа
Сүзге жайлы естелік ғасырларда қалды
Сол берілмеген, қорқынышты білмеген
Жүректердегі нышан болып сақталды
