Текст песни
Далаларда, җил искән борынгы көй
Кояш кыздыра, йолдызлар нур сибә
Яшәгән бер гүзәл, җанлыдай гөя
Сөзге - чәчәк, иелмәде һич тә
Бирешмәде, горур коштай, өскә омтылып
Чылбырларны белмичә, азатлыкка
Казак һөҗүме, яшендәй ялт итеп
Сүндермәде аның җан утын бер дә
Ермак, батыр, даны таралган бөтен җиргә
Кылыч кулында, кыюлык маңгаенда
Күрде анда ул әсир генә түгел
Ә ирек рухын, җирдә янган
Ул басып торды, диңгездә кыя таш сыман
Куркынычка, бәлагә калтырамыйча
Күзләрендә – ут, сүрелмәс беркайчан
Һәм ихтыяр көче, мәңгелек сугыштай
Бирешмәде, баш имиде, кол булмады
Үзен сатмады, хурланмады
Сөзге – легенда, мәңгелек яра кебек
Дала хәтерли, һәммә җир истә тота
Заман узсын, җимерелсен киртәләр
Ләкин Сөзге истәлеге яши гасырларда
Бирешмәгәне, курыкмаган хакта
Күңелләрдә ул символ булып калды
