Болховитин Александр Павлович Verschillende wegen

Ons gemeenschappelijk huis – nu vier muren
Daarin de echo van ruzies en lange stilte
We bouwden een brug, maar de rivier scheidde ons
Zeg, liefde, waar ben je heen gedreven?
De wetten zijn niet door ons geschreven, maar door het lot
En ieder blijft uiteindelijk alleen met zichzelf


Jij mag wiegen bij de sterren
Ik moet door de storm gaan en zwijgen
Er is geen 'wij' meer, alleen 'jij' en 'ik
Ons gezin is in scherven gevallen
Ieder zijn eigen pad en zijn eigen prijs
Blijkbaar is ons deze oorlog gegeven

Voor moederschap – kapitaal en eer
En voor een man – weer een afrekening
Van kinds af aan kregen we blindelings onze rollen
Jij zult zwak zijn, ik zal je redden
Maar de wereld is geen sprookje, en aan het einde een storm
Waarin ieder naar zijn eigen landingsbaan zoekt


Jij mag wiegen bij de sterren
Ik moet door de storm gaan en zwijgen
Er is geen 'wij' meer, alleen 'jij' en 'ik
Ons gezin is in scherven gevallen
Ieder zijn eigen pad en zijn eigen prijs
Blijkbaar is ons deze oorlog gegeven


Van kinds af aan ben je iemand verschuldigd
Je moet sparen, zorgen
Je vrouw zegt je kunt het
Je moet geld geven
In ruil wil je liefkozingen
Gezelligheid, aandacht, seks
Maar het leven mist kleur
En de man is vaak in de rol van 'ex


Jij mag wiegen bij de sterren
Ik moet door de storm gaan en zwijgen
Er is geen 'wij' meer, alleen 'jij' en 'ik
Ons gezin is in scherven gevallen
Ieder zijn eigen pad en zijn eigen prijs
Blijkbaar is ons deze oorlog gegeven


En de mode van tegenwoordig
Waarom zou ik kinderen krijgen? Bevallen?
De jacht op carrière, op geld
Ik baar wel, maar wie helpt er?
Vroeger waren er oma's, opa's
Kleinkinderen en achterkleinkinderen – tijd
Maar de samenleving gaat verder
Duurder, steeds duurder – tijd


Jij mag wiegen bij de sterren
Ik moet door de storm gaan en zwijgen
Er is geen 'wij' meer, alleen 'jij' en 'ik
Ons gezin is in scherven gevallen
Ieder zijn eigen pad en zijn eigen prijs
Blijkbaar is ons deze oorlog gegeven


De overheid maakt plannen
Kruip zelf maar, wij zijn er al
Een man en een vrouw zoeken
Het lot in tweeën te delen
Maar overal is verdeeldheid
Feminisme
En partijen, doelen, taken
Het woord fascisme klinkt
Om het doel helderder te zien


Jij mag wiegen bij de sterren
Ik moet door de storm gaan en zwijgen
Er is geen 'wij' meer, alleen 'jij' en 'ik
Ons gezin is in scherven gevallen
Ieder zijn eigen pad en zijn eigen prijs
Blijkbaar is ons deze oorlog gegeven

De mannen zouden hun recht moeten halen
Maar de vrouwen hebben de macht gegrepen
En van bovenaf stroomt het rottingswater
En gezinnen zijn ergens heen gedreven
En de muziek danst genderneutraal
De gemeenschappelijke taal is verloren
En een wit zwaaiend vlaggetje
De adamsappel klemt tussen de tanden
Want de vrouwen geven niet op
Voor de rechter is de meerderheid voor hen
Ze laten je zonder broek achter, bijten je als laatste toe
De aarde en de rijkdom zijn voor hen