Tekrar, Ara feat. Komeil Tabesh

وقتی خسته بودم تو اتاق تنها
خودم بودم، صدای سازم و فریاد
یه گوشه خودم یه گوشه ای دردام
صدای ناله توی شب سرداد
تنهای تنهای تنهای تنها
دورم رو پر کردن رنگ به رنگ قرصا
روح تو تنم گیره تا فردا
اشک رو گونم میبینی عین سراب
روحم گم شده این دور و برا
صدای به صدا نمی‌رسه بکن منو نگاه
من گُر میگیرم از تن صدات
بدترین حالم گریه کردن چشمات
ما خیلی وقته گیر این حماقتیم
میزنی به ما خدا اینه چه حکایتی؟
ولی تهش هرچی باشه میدونم تو با منی
ولی تهش هرچی باشه میدونم تو با منی

صدای بلند لبخندم
یا قهقهه های اشکای یخیم
لا این داغی خورشد
به ما نتابید بفهمیم گرما چیه
صدام هر شب میرسه اون بالاها
یا فقط ناله اتابکیه؟
تو هم گیر کردی تو کالبد
یا فقط ادعا و نمادینیه
یا من فقط تاریک و غم زده‌ام
یا کل جامعه‌مون برفکیه!
صدای شکستن قفله همه بیدار
نذار هدفات رو بخوره بهش باد
من هرشب دارم تورو میبینم
امشب بهم لنترانی نگو
من له و لورده انگار یکی منو چرخ کرده
منتظر یه تابشم بتابه بهم، ولی

باد و نور هیچ‌وقت اسیر نمیشن
اگه جلو دید نشد، از زیر یکی‌شن
یکی مسافر آسمون و آزاده
یکی مستقیم، میتابه به ریشه‌ام
توی تنگ تصور تصویر دریا‌ست
هنوز درگیر دست پس و پای پیش‌ام
مهر لحظات میخوره به اسم پوچی
دنیا الگوی پیچیده، من تو سادگیش‌ام

کثیف ترین تعریف
از این دسته چیزی نگیم
که هی به طرف بگی
کسی مثل تورو ندید
بگذر مثل زمان
بهترین تصمیمه از این قبیل
بی تردید تو این زمان بهتری
از دیرون قبلیت
تاریکی هم تابید به ما
بگذر از ترسای قلبیت
روند دنیا هیچ جایی، نکرده تغییر
از حرفای ساده میشه چیزای بزرگی تعبیر
گره های کور راه رو نشون میدن و
غرورت اون لحظه‌ست که میشه تعمیر
قدم های سفت، چشم ها پر تردید
معضلات، نیستن خار جدید
شب فرصت ماه و حلولشه
وقتی که ستاره ها تو خشاب آسمون گلوله شه
قبل اینکه بشه بهت نصیحتی
قبل اینکه بنویسی تو کاغذ یه وصیتی
این رو بدون تو همه لحظه های مشکلت
تنها تری توی دنیا، از یه یتیم
بخند به یه چی، فکر کن پشتشه چه گریه هایی
زندگی هدفته هنوز تو قید راهی
نور اسیر میله ها نمیشه
قوی تر میشه وقتی میخوره به شیشه
تصمیم بگیر و فقط حرکت کن
تا اعماق با ظاهر یکی شه
از تو تاریکی روزنه شو تا به چشم بخوری
تا بفهمن تاریکی از چشم تو نیست
بخون، به خون دست نزن
با پسرفت خودت رو پس نزن
با تابش خورشیدت یکی شو
تو ذهن بزرگ شو، دور شو از نظر
استفاده شخصی میشه همه جا از قسم
خودم دیگه بر نمیام از پسم
خیلیا توی اوج، پر میزنن
خیلیا عقاب، خیلیا کرکس‌اند