Ivan Doroshenko Блакітны пажар

Мітусіцца блакітны пажар

Падзабыліся родныя далі

Упершыню пра каханне, нажаль

Заспяваў, як зарокся скандаліць



Быў я ўвесь як запушчаны сад

На жанчын і напоі быў ласы

Разлюбілася крочыць назад

Піць з жыццём праз люстэрка сам на сам



Мне бы толькі глядзець на цябе

У вачэй златакараю бездань

Быць у шчасьці з табой і ў журбе

Каб да іншага ты ня побегла



Рухі плыўныя, лёгкі твой стан

Ты бы ведала сэрцам упартым

Як умее кахаць хуліган

З непадкупным якім азартам



Я б навекі забыўся шынкі

Я бы вершы пісаць закінуў

Толькі б тонка кранацца рукі

Валасоў тваіх павуціння



Я б навекі пайшоў за табой

І ў свае, І ў далёкія далі

Раз ужо заспяваў пра любоў

То, напэўна, і хопіць скандаліць