Ирина Дорофеева Балада

Балада.

На гнядым звінела срэбраная збруя,
Біў ён капытамі ў прадчуванні сеч,
Дзеўчына-красуня у дарогу злую
Хлопцу маладому падавала меч.

Любы мой, харошы, сокал мой адважны,
Ад варожай зграi баранi наш край.
Будзе мне трывожна, будзе мне i страшна,
Будзеш ты мне снiцца, родны мой, бывай.

Баранi сцяжынкi там, дзе мы хадзiлi,
Дзе спявала наша зорная вясна,
Баранi каханне, баранi радзiму,
Баранi святую, у нас яна адна.

Стрэлы хмарай чорнай засланяли сонца,
Чырванела рэчка ад крывi людской,
Бiтва на Нямiзе на святую Тройцу
Апякла нам сэрцы жудаснай бядой.