Текст песни
Մահանում էր բազմավաստակ բանաստեղծը ծերունի
Մահճի շուրջը բազմել էին երկրի մարդիկ անվանի
Լռությունն այնքան խորն էր տիրակալում դահլիճում
Որ լսվում էր, թե նորատունկ վարդն ինչպես է շնչում
Երկիրն ամբողջ սպասում էր բանաստեղծի կտակին
Բայց նա աչքերն անխոս փակեց ու համրացավ մեծ հոգին
Երբ տուն դարձան գերեզմանից, մարդիկ նրա բարձի տակ
Գտան մի թուղթ, վրան այսպես ձեռագրված մի կտակ
Երգ սիրեցեք, կյանքից, գինուց, ամեն բանից ավելի
Երգն է միակ բալասանը անդընդախոր ցավերի
Երգ հյուսեցեք, առանց երգի վիշտն աշխարհը կավերի
Երգը հաց է, երգը ջուր է, երգը լույս է խավարում
Երգով է մարդը մոռանում, որ ինքը հող է ու մոխիր
Երգը կամուրջ է աներևույթ ափերի միջև
Երգով է ցեղը հիշում իր արյան կանչը հնամյա
Երգեցե՛ք, երբ արևն է մայր մտնում լեռների հետև
Երգեցե՛ք, երբ մանուկն է ծիծաղում օրորոցում
Երգեցե՛ք, երբ սուրը ժանգոտում է պատյանում
Երգեցե՛ք, երբ սերը մահանում է լռության մեջ
Երգը մենակ չի թողնում ոչ ոքի
Երգը գրկում է բոլորին՝ արդարին ու մեղավորին
Երգը հիշողություն է, որ սերունդից սերունդ է անցնում
Ինչպես կրակը՝ ձեռքից ձեռք, անշեջ, անմահ, հավերժական
Комментировать