Текст песни
Հե՛յ Լսի՛ր, ախպեր
Ոչ թե պատի ձայնն է սա, այլ քո սեփական լռությունը
Ասում են՝ ազատ ես, թռչունի պես, բայց պատուհանը փակ է
Քո ուղեղում կառուցված բանտն է ամենից ամուր պահակը
Իսկական սահմանը ցանկապատը չէ, ոչ էլ ոստիկանի սուլոցը
Դա քո վախն է, որ ասում է՝ հեռու մնա, չընկնես ծուղակը
Դրսի օրենքները միայն հայելին են քո ներսի քաոսի
Եթե խաղաղ ես ներսում, քեզ համար պատնեշներն անիմաստ են, ինչպես բոսի
Կանգնիր լռության մեջ, լսիր քո շունչը, հետո մի քայլ արա
Այնտեղ, ուր դու վախենում ես գնալ, հենց այնտեղ է քո ազատ ճամփան
Պահպանի՛ր քո ներսի սահմանը, ոչ թե դրսի պատը
Որ չխեղդվես ցանկությունների մեջ, չկոտրես քո ճյուղը
Ապրի՛ր գեղեցիկ, բայց համեստ, զգա քո անտեսանելի առանցքը
Ուր «ես»-ը դառնում է «մենք», ու մարում է էգոն հին ու հանցքը
Եղի՛ր ճշմարիտ, նույնիսկ եթե մենակ մնաս
Դա թուլություն չէ, այլ դեպի լույս բացված անմահ ճամփա
Ուզում ես ուտել – կեր ոչ միայն հաց, այլ նաև իմաստություն
Որ քաղցած մնա մարմինը, բայց հոգիդ ունենա հագեցվածություն
Ուզում ես խմել – խմիր աղբյուրից, որ հողի տակից է բխում
Երեք կում, երեք լռություն, և դու կլսես, թե ինչպես է աշխարհը շնչում
Ուզում ես մրցել – մրցիր քո երեկվա հետ, ոչ թե հարևանի
Վաթսուն տարի է մարդու ճամփան, ամեն քայլը հաշվիր իմաստությամբ
Ուզում ես վիճել – վիճիր քո տգիտության հետ, առանց բղավելու
Խոսքը նետ է, լռությունը՝ վահան, իսկ հաղթանակը՝ ներսումդ թևավորելու
Չափից շատ մի՛ փնտրիր դրսում – դա կորուստ է, ախպեր
Չափից շատ մի՛ լռիր ներսում – դա մահ է, փակված դուռ
Չափից շատ մի՛ գնա քո հետևից – կմոլորվես հավերժության մեջ
Չափից շատ մի՛ կանգնիր – որ հողը տեսնի քո քայլի հետքը
Նույնիսկ սերը սահման ունի՝ ինքդ չկորչես ուրիշի մեջ
Ինչպես գետը չի կորչում ծովում, այլ դառնում է ավելի մեծ
Պահպանի՛ր քո ներսի սահմանը, ոչ թե դրսի պատը
Որ չխեղդվես ցանկությունների մեջ, չկոտրես քո ճյուղը
Ապրի՛ր գեղեցիկ, բայց համեստ, զգա քո անտեսանելի առանցքը
Ուր «ես»-ը դառնում է «մենք», ու մարում է էգոն հին ու հանցքը
Կիսվի՛ր, սիրի՛ր, ների՛ր, բաց թող, ախպեր
Այս հատկությունները ոչ թե նախնիների կտակն են, այլ քո հավերժական պարտքը
Սահմանափակի՛ր քո «ես»-ը, որ բացվի քո ոչինչը
Սա ոչ թե լեռների օրենքն է, այլ աստղերի լռությունը
Սիրի՛ր քեզ բայց ոչ որպես սահման
Այլ որպես բացված դուռ
Եվ լռիր այնքան, մինչև լսես քո ծագումը
