Текст песни
Նայիր իմ տանը, նա սարի գագաթին է
Դռան ներկը պոկված, քամին սուլում է պատուհանից
Հարևաններն ասում են՝ Ամոթ է, պարզապես ամոթ
Բայց ես գինի եմ դնում ջարդված ցանկապատին
Որովհետև գիտեմ, երբ մոմը հանգչում է
Երկնքի տակ մեկը կա, ում քնելու տեղ չկա, տըրտընջում է
Եվ աստղերին նայելով ջարդված շքամուտքից
Ես շըշընջում եմ
Շնորհակա՜լ եմ, Տե՛ր, այս փոքրիկ տան համար
Որ մենակ չեմ, ու մենք դեռ ապրում ենք
Աղմկոտ երեխաներիս համար, որ գժվեցրին ինձ
Չէ՞ որ ինչ-որ մի տեղ դատարկ պատերն են լալիս
Շնորհակա՜լ եմ, Տե՛ր, այս քրտինքի ու ցավի համար
Չէ՞ որ սա գնված դեր չէ ինձ համար
Նրա համար, որ տեսնում եմ, թե ինչ կարող էի չլինել
Ես երախտապարտ կլինեմ, քանի դեռ կարող եմ սիրել
Աղջիկս կոտրեց մի տղայի սիրտը գետի մոտ
Տղաս տուն բերեց երկուսներ ու պարտքեր
Կինս նախատում է ինձ ամեն լումայի համար
Իսկ ես նայում եմ նրանց ու մտածում. Mamma mia, ի՜նչ պահ է
Չէ՞ որ եթե տանը լռություն է — ուրեմն սերը մեռել է
Իսկ եթե լարերն են լալիս — ուրեմն երաժշտությունը նորից է ապրում
Եվ քանի դեռ կիսում ենք հացը, աղմկում, հյուր սպասում
Ես գիտեմ՝ կան տներ, որտեղ նույնիսկ ստվերներ չկան
Շնորհակա՜լ եմ, Տե՛ր, այս փոքրիկ տան համար
Որ մենակ չեմ, ու մենք դեռ ապրում ենք
Աղմկոտ երեխաներիս համար, որ գժվեցրին ինձ
Չէ՞ որ ինչ-որ մի տեղ դատարկ պատերն են լալիս
Շնորհակա՜լ եմ, Տե՛ր, այս քրտինքի ու ցավի համար
Չէ՞ որ սա գնված դեր չէ ինձ համար
Նրա համար, որ տեսնում եմ, թե ինչ կարող էի չլինել
Ես երախտապարտ կլինեմ, քանի դեռ կարող եմ սիրել
Գործս ուղղակի տանջանք է, այո
Տնօրենը՝ դաժան, աշխատավարձը՝ ջուր
Բայց երբ ես արթնանում եմ ժամը հինգին, բոբիկ
Հիշում եմ նրան, ով երեկոյան վեր չկացավ
Ով շուկայում կանգնած է պարզած ձեռքով
Ով պատրաստ է աղոթել ամեն մի գործարանի համար
Համբուրում եմ իմ անցագիրը՝ փոշոտ ու հասարակ
Եվ ասում եմ
Շնորհակա՜լ եմ, Տե՛ր: Շնորհակա՜լ
Այն ամենի համար, ինչ ունեմ
Ցրտի ու սովի, և կրակի բոցի համար
Նրա համար, որ ունեմ՝ ում կորցնել
Եվ ունեմ՝ ում առավոտյան գրկել անկողնում
Շնորհակա՜լ եմ, Տե՛ր: Շնորհակա՜լ
Նրա համար, որ կամ
Այս հպարտության ու փոքրիկ պատվի համար
Նրա համար, որ տեսնում եմ, թե ինչ կարող էի չլինել
Ես երախտապարտ կլինեմ, քանի դեռ կարող եմ սիրել
Քանի դեռ կարող եմ սիրել
