Текст песни
Ben yorgunum anne
Bu şehir, bu zaman, bu kalp… ağır artık
Gece çöker omzuma, taş gibi bir sessizlik
Sokaklar anlatır bana yarım kalmış gerçeklik
İnsanlar geçer gider, yüzleri bulanık iz
Her tebessümün altında saklı birer deniz
Sevda dediğin şey mi? Yara açan bir söz
Tutunduğum her dal, bir gün oldu kördüğüm öz
Zaman akıp giderken ben yerimde kaldım
Bir çocuk hayalinden düşüp yere dağıldım
Ben yorgunum anne
Bu hayattan, bu sevdadan, bu zamandan
İçimde kırık bir ses var
Susmayan fırtınalardan
Ben yorgunum anne
Ne insan, ne kader anlar
Bir umut kalmış avuçta
O da rüzgâra karışır
Beton duvarlar gibi kalpler sert ve soğuk
Herkes biraz kayıp, herkes biraz uzak yol
Konuşsam anlaşılmaz, sussam içim yanar
Bir sigara dumanında geçmişim kaybolur
Anne ben büyüdüm ama içimde çocuk var
Dizlerimde yaralar, gözlerimde sorular
Bu dünya ağır geldi, taşıyamadım yükü
Belki de fazla dürüsttü kalbimin tüm sözü
Ben yorgunum anne
Bu hayattan, bu sevdadan, bu zamandan
İçimde kırık bir ses var
Susmayan fırtınalardan
Ben yorgunum anne
Ne insan, ne kader anlar
Bir umut kalmış avuçta
O da rüzgâra karışır
Ben yorgunum anne
Ama hâlâ buradayım
Kırıldım… ama susturulmadım
