Текст песни
Китәргә уйладым мин, дөнья аяк астында
Ләкин алырга да, бирергә дә калмады миндә
Сулышымны гына туктата алсам бүген
Бәлки, мәңгегә авыртулардан котылыр идем мин
Качар урын да юк, качарлык хәл калмады
Күңелемнең яшел урманы саргайды да, сулды
Күзләремә син туры караган чакта
Белдем: бу хушлашу бит соңгы тапкыр
Гаделме соң яктылыктан башка яшәү
Әйт, гаделме соң югалту безнең яктыны?
Хәзер без барыбыз да шул күләгә астында
Көннәребез үтә дә китә шомлы яктыда
Син төшемә кердең дә күрсәттең вак-төякне
Мин гади санаган шатлыклы шушы мизгелләрне
Белә-белә югалдың да, мин утырам моңаеп
Үз урынымны эзләп, юлдан адашып, туктап
Кара канат каплады синең кояш нурыңны
Бөтен дөньям караңгы... ничек табарга урынымны?
Әгәр синең өчен яшәргә тиеш булсам
Бар авыртуларны ташлап, сиңа мин кайтам
Кичерешләр аша үтсә дә моңлы язмышым
Бу – сиңа булган соңгы вәгъдәм, саф карашым
Һәр югалтуда матурлык бар, сабак булып калса ул
Онытылмас дусларны калдырабыз, авыр туфрак булса да
Тормыш синсез дәвам итсә дә, мин алга бармам
Соңгы төнгә сине күмү – соңгы хыялым калса
Ул чакта моңлы кайгымның җыры гына калыр
Китүеңнең ачысын йөрәгемә салыр
