Текст песни
Անդրանիկն ասում էր. Հայն ապրում է, քանի դեռ հիշում է
Մոնթեն թողեց գնդակների վրա մի խոսք
Զենքը ձեռքերում չէ էությունը, զենքը հոգում է
Իսկ Վարդանը սրի շողի տակ ավելացրեց
«Անհավատը մահից էլ է վախենում, հավատացյալը՝ միայն դավաճանությունից
Նժդեհը սովորեցրեց. Ազգը լեռն է, իսկ յուրաքանչյուրս՝ մի քար
Եվ ժողովուրդը դարձավ անառիկ ամրոց
Կույր է այն մարտիկը, ով չի տեսնում իր նախնյացը
— ասում էր Գարեգինը Խուստուփի քարերին նայելով
Մեր թշնամին մեր մոռացությունն է, ոչ թե հրացանը
Նրանք ընկան, բայց իրենց հետ խլեցին մահվան վախը
Թողեցին մեզ մի ճշմարտություն
Կորած դրախտը վերադարձվում է ոչ թե աղոթքով, այլ կանգնած մեջքով
Սուրը չի դավաճանում, երբ աջը հայկական է
Եվ քարն է խոսում, երբ լեզուն հայրենական է
Մեռնելը խնդիր չէ, խնդիրը մեռած ապրելն է
Այս հողը սընվել է հերոսների արյամբ
Ու հիմա մեր երակներում նույն կրակն է վազում
Հա՜յ, հա՜յ, հա՜յ
Հիշիր. դու ոչ թե միայնակ մարտիկ ես
Դու շղթայի մի օղակ ես, որ սկսվել է Վարդանից
Մի թուրք զինվոր մի անգամ հարցրեց մեր պապիկին
Ինչու՞ չեք հանձնվում, ձեզ այդքան քիչ է մնացել
Պապիկը նայեց Արարատին, լուռ հանեց մի հաց
Կիսեց երեք մասի՝ մեկնեց թուրքին, ասաց
Տեսնու՞մ ես, մենք բաժանել գիտենք
Դուք միայն խլել։ Ահա թե ինչու մենք կհաղթենք
Աշխարհում ամենադըժվարը ոչ թե կռվելն է
Այլ ոչնչից կրկին սկսելը» — ասում է Մոնթեն
Ու մենք յոթ անգամ ավերակներից ենք բարձրացել
Ութերրորդ անգամ էլ կբարձրանանք, որովհետև
«Հայը չի մեռնում, նա պարզապես հաղթանակի է սպասում
Գուցե մենք կորցրել ենք թագավորություններ
Գուցե մեր ձեռքերում միայն հին ավանդներ են մնացել
Բայց մեր աչքերում կա մի լույս, որը ոչ մի բանակ չի հանգցնի
«Ազատությունը ոչ թե դիրք է, ազատությունը վիճակ է» — Նժդեհ
Ում մոտ կա անցյալը որպես վահան
Նա ապագայի տիրակալն է
Կարդացեք ձեր հերոսներին, ապա կհասկանաք
Թե ինչու արժե արթնանալ ամեն առավոտ
Սուրը չի դավաճանում, երբ աջը հայկական է
Եվ քարն է խոսում, երբ լեզուն հայրենական է
«Մեռնելը խնդիր չէ, խնդիրը մեռած ապրելն է»
Այս հողը սընվել է հերոսների արյամբ
Ու հիմա մեր երակներում նույն կրակն է վազում
Էհ, պապի ձի, դեռ սմբակում ես սարը
Մենք չենք մոռացել, թե ինչպես կանգնել
Եթե մի օր մնաք միայնակ, հիշեք
Դուք հայեր եք, ու ձեր միայնությունը կոչվում է լեռ
Վարդանը դեռ նստած է Ավարայրի դաշտում
Ու ծխում է իր ծուխը, սպասելով
