Текст песни
Her akşam aynı oda, aynı dert, aynı biz
Şimdi yokluğun vuruyor duvarlara sessiz
Kıymetini geç anladım, bedeli ağırmış
Yanımdayken sustuğum her şey içimde bağırmış
Elini tutmak varken boşlukla savaştım
Vedayı sallamadım, içimden kopardım
Şimdi ne sen varsın ne o eski biz
Bir oda kaldı sadece… yankılanan iz
Daha çok anlıyorum şimdi her şeyi
Boş sandım o anları — meğer hayatın kendisi
Dereden tepeden konuşmak mı? Lüksmüş
Şimdi iki kelimeye hasret kaldım, o düşmüş
Gülüyorduk sebepsiz, farkında bile değil
Mutluluk dediğin şey sessiz gelir, belli değil
Sen yanımdayken dünya küçük bi’ yerdi
Şimdi koca şehir üstüme üstüme geldi
Saatlerce dinlemek sesini, hiç sıkılmadan
Şimdi kendi sesim yankı yapıyor duvardan
Yüzüne bakmak vardı — kaybettim o anı
Fotoğraflar konuşmaz, susturamaz zamanı
Her akşam aynı oda, aynı dert, aynı biz
Şimdi yokluğun vuruyor duvarlara sessiz
Kıymetini geç anladım, bedeli ağırmış
Yanımdayken sustuğum her şey içimde bağırmış
Elini bırakmadım sanıyordum — yalan
Asıl hata hiç tutamamaktı, anlamadan
Bir mendil bile sallamadık vedaya
İçimizde koptu her şey, sessizce, ortada
Çocuk uykusu gibi huzurluydu o anlar
Şimdi geceler keskin, uykular paramparça
Birlik dediğin şey dağılırmış bir anda
Sürü dağıldı kaptan, herkes kendi yanında
Ne anne kaldı aynı ne ev eski gibi
Zaman dediğin şey çalıyor gizli gizli
Ayırdı bizi hayat, kimse sormadan
Dualar yetmedi bazı şeyleri korumaya
Keşke bilseydim o an son kez olduğunu
Bir bakışın, bir dokunuşun, bir “kal”ın sonu
Şimdi geç… ne desem eksik kalır
Bazı vedalar sessiz olur ama içten yakar
Her akşam aynı oda, ama sen yoksun artık
Hatıralar konuşur, ben sustukça arttı
Kıymetini geç anladım — bu benim cezam
Geç kalan her sevgi kendine yazar mezar
Elini tutamadım, zaman aldı senden
Şimdi ne sen varsın ne o eski ben
Bir oda kaldı geriye, kırık bi’ his
Biz vardık bir zaman… şimdi sadece iz
