Текст песни
Мяце завея ў правадах,
Па паверхах блукае нуда.
Жыццё ў панэльных гарадах —
Нібы сівая, злая пакута.
Мы ў тых пакоях, бы застылі,
Як цені ў рамах на сцяне.
Усё, чым дыхалі, любілі,
Засталася ў чужой старане.
Ды раптам, ззяннем свечкі талай,
Прамень кранецца пакрысе,
І тое, чаго так не хапала,
Зноў пах дзяцінства прынясе.
Бурштынны лак, пыл у прамянях,
Паркет рыпіць, як у дзяцінстве, звонка.
Смак мамы на маіх вуснах,
І смехам заліта кляёнка. А-аў!
І гэты шэры дом, хрушчоўка,
Што глядзіць вокнамі ў піцьму-у-у!
Была палацам, хай няспрытным,
Але адкрытым нам адным. Аднаму!
Прайшлі гады, як снег з палёў,
У лёсу ўласныя загады.
Мы пасталелі між вятроў,
І свет згубіў свае прынады.
Той самы двор, і тая золь,
І той жа кухнявы скразняк.
Ды скрозь будзённасці юдоль
Прабіўся нейкі тайны знак.
Як той далёкі адбліск талы,
Што праз шпалеры прарасце,
І ўсё, чаго так не хапала,
Душа з сабою панясе.
Бурштынны лак, пыл у прамянях,
Паркет рыпіць, як у дзяцінстве, звонка.
Смак мамы на маіх вуснах,
І смехам заліта кляёнка. А-аў!
І гэты шэры дом, хрушчоўка,
Што глядзіць вокнамі ў піцьму-у-у!
Была палацам, хай няспрытным,
Але адкрытым нам адным. Аднаму!
