Текст песни
Fjúki hvín og ísinn brestur, jörðin frosin, hreyfir’ekki testur. Yfir köldu eyju blása vindar, í hjarta klettasæng og flestar þindar.
Nú vakna landverndarar senn, nöfn þeirra aldir flutt hafa menn.
Skúlvi, fjallavinda dóttir, fléttur, straumar ískaldrar flóðir. Með norðurljósa brosi og sverði, eyjuna verndar hún fyrir hverri verði.
Víli, fæddur úr klettum og brjótum, sterkur í anda, eldfjall og rótum. Á öxlum skjöldur, öxi í hendi, sigursandi hann í hjörtum tendi.
Úr hafs stormum rís Helgi, dynur’ á stórri öldu, segi, og gleypir dimmri dýpt í sundur, þá, sem frá hafi hóta okkur undur.
Haukur, himnar arna son, vindi vin, í bardaga, enginn sem einn. Í fjallahæðum smíðar boga sinn, eldingum skýtur út úr höndum inn. Ef þarf að sigra óvini, er hann á verði, alltaf tilbúinn.
Landvættir eilífir, goðsögn lifir, í hjörtum Íslendinga nöfnin skrifir. Í stormum og fjúki, landið ísi, tryggt með hetjum er það á sínum vísi.
