Текст песни
Бетонныя сцены не чуюць крыкаў,
Кулакоў удары не адчуваюць.
Сузалежнасць цябе забівае.
Абдымаючы, горла сціскае.
Марыла пра шчасце - душылі пачуццямі.
У гэтым каханні сама захлынулася.
Мары не спраўдзілася, мары згубіліся.
Застаецца адна самакрытыка.
Мая даражэнькая, у люстэрка зірні.
Там твой ратавальнік, твой праваднік,
Ды кардынальныя змены жыцця.
І адчуванне, што змагла.
Збіраешся бегчы, але пасуеш,
Пакідаеш гештальт не закрытым.
Ты адна ў цішыні і пакутах.
Мабыць, хопіць з нас гэтых мутак.
Марыла пра шчасце - душылі пачуццямі.
У гэтым каханні сама захлынулася.
Мары не спраўдзілася, мары згубіліся.
Застаецца адна самакрытыка.
Мая даражэнькая, у люстэрка зірні.
Там твой ратавальнік, твой праваднік,
Ды кардынальныя змены жыцця.
І адчуванне, што змагла.
Сіндром ахвяры - гэта не кул.
Ад слёз чырвоныя вочы - гэта олдскул.
Калі пабачыш, колькі святла ў тваіх вачах,
Унутры заўважыш змены ды самы верны шлях.
Мая даражэнькая, у люстэрка зірні.
Там твой ратавальнік, твой праваднік,
Ды кардынальныя змены жыцця.
І адчуванне, што змагла.
