Текст песни
Iмкліва крочыць наперад
або моўчкі глядзець на замкнутыя дзверы.
Прагна лавіць высокія словы,
зноўку чакаць, спадзявацца ды верыць
Развее вецер журбы пах,
мёртвых садоў пыл.
Заціх мой боль і знік жах,
і я амаль забыў —
Прамяні
асвятляюць твар,
сціскаюць скроні.
Карані —
бессмяротны дар
у маіх далонях.
І полымя ахапіла мае вочы,
і я — ліхтар у беспрабуднай цемры ночы.
Мае пакуты — мой сьцяг —
хістае плынь брудных вод.
Мяжой няволі стаў страх,
трызні карагод.
Прамяні
асвятляюць твар,
сціскаюць скроні.
Камяні
адчуваюць жар
лютаснай пагоні.
І полымя ахапіла маё цела,
і я гару агнём чырвона-белым.
У шэрым паветры чую водгук званоў —
Гэта я з кален уздымаюся зноў!
У небе бы хмары абліччы людзей —
Глядзіце, я с кожнай хвілінай раблюся мацней!
